Je doet de deur van je werkplek achter je dicht. Je loopt naar de parking: ja, naar huis. Ongewild begint onderweg naar huis je hoofd de hele dag te herhalen. Wat moeilijk was, blijft hangen. Het draait rond in je hoofd. Maar ook in je maag. In je buik. Je gedachten gaan met je aan de haal. Deed ik het wel goed? Had ik niet beter anders gereageerd? Moest ik dat wel zo aanpakken? Ik ben weer los in mijn valkuil getrapt! Voor je het weet, zijn de vragen in je hoofd veranderd in

"Je bent waardeloos." Soms hebben cliënten maar één zin nodig om je hele dag onderuit te halen. Je weet rationeel dat iemand uit boosheid spreekt. Toch blijf je er uren, soms dagen, over piekeren. Hoe komt dat? En vooral: hoe zorg je ervoor dat de woorden van een cliënt niet langer bepalen hoe jij je voelt? Mijn collega maakte het onlangs mee. Een uitspraak van een cliënt had haar geraakt. Het was in haar hoofd gekropen en ze nam het mee naar huis. Ze begon er door aan zichze

Je kent het waarschijnlijk wel. Je hebt een moeilijk gesprek gehad. Het blijft in je hoofd hangen. Drie uur later rij je naar huis en je hoofd is er nog steeds over bezig. ’s Avonds thuis doe je iets in het huishouden en ja, nog steeds datzelfde gesprek dat in je hoofd ronddraait. Zo is het niet af en toe, maar zo is het bijna dagelijks voor jou. Vaak zeggen mensen tegen mij: "Dat moet toch een zware job zijn." En eerlijk? Zo ervaar ik dat zelf niet. Niet omdat ik nooit moeil

3 Stappen waarmee je als hulpverlener eindelijk leert je grenzen te bewaken zonder schuldgevoel Je voelt diep van binnen: het is te veel. Je bent emotioneel, je voelt je een wrak. Deze begeleiding vraagt het uiterste van jou. Jij denkt maar één ding: ‘doorgaan’. Jij moet het wel doen, het is jouw job, jouw missie, jouw verantwoordelijkheid. Herkenbaar? Een leefgroepbegeleidster blijft altijd langer wanneer er een crisis in de groep is. Zeker wanneer het haar aandachtsjongere